Прысвечана лёсу

Пачатак. Стрэча двух людзей, Перапляценне поглядау жыццёвых, Адзiн становiцца ярчэй У пачынаннi шляху – сцежкi новай.

Ён топча сакавiтую траву, Стараецца, кааб не звярнуць у пекла, Другi ж пляцецца, адстае крыху, Не можа адшукаць ён свежы след суседа.

Мiж iмi нарастае даужыня… Адлегласць паглыне гучанне. Звярне адзiн са шляху, цiшыня… Каб некалi iзноу здабыць спатканне.

Але i час наш не стаiць на месцы. Ён рухае падзеямi жыццё. I раптам той другi стаiць на сцежцы, Дзе першы быу не так дауно.

Няужо гэта канец без яркага пачатку? Дзе сцежка раздваiлася адна. Цi разгадае кожны з нас загадку, На што сустрэча даравана нам была? лiстапад, 2007



Обсуждение закрыто.